मन

मन जसे एक छोटेसे पाखरू ..... आकाराचे बंधन तोडून आकाशाला गवसणी घालते
पंखांची  ताकद संपून जाते ..... तरी उत्साहाच्या जोरावर भरारी घेते

मन जशी एक मोहरती वेल .......सौंदर्याने फुलू पाहते
तिच्या सुंदरतेची खरी ओळख ..... तिच्या अधावृक्षाने होते

मन जशी एक उधाण लाट ..... समुद्राच्या गहिराइतुन  जन्म घेते
खळखळत किनाऱ्यापाशी येते ...... अन शांत होऊन वाळूत मिसळते

मन जसे मंद वाहणारा वारा ....... प्रसन्नता पसरवतो
सुगंधी फुलांचा सहवास मिळवून ....... वातावरण मोहरवतो

मन जसे मोकळे आकाश .... निळाईने  स्वच्छं धुतलेलं
ढगांचे मळभ पुसून टाकून ..... निळ्या रंगाने रंगलेलं

मन जसे पतंगाचा मांजा ....... फिर्कीतून सुटून गगनाकडे धावतो
पण जरी मोकळा होऊ पाहतो......फिर्कीशी नातं धरून बसतो

मन जसे एक शिम्प्ल्याचे कवच ..... अश्रुंचे कानही जपून ठेवते
पण भावनेच्या समुद्रतळाशी ...... या अश्रुंचे मोती फुलवते......

 

आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

खरे तर खास असे काहीच घडले नाही
कोणी हसून बोलले नाही,
कोणी वळून पाहिले नाही,
कोणी प्रेमाच्या वाटेवरती चालावयास नेलेही नाही
पण तरीही वाटे स्वप्नांचे झुले झुलवत राहावे
आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

न कुठले मोठे यश मिळवले
न कुणाला द्वंद्वात हरवले
न परीक्षेत झेंडे गाढले
न स्पर्धेत कोणत्या नाव काढले
काही न करता वाटते स्वतःस जेता म्हणवावे
आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

रोजचेच सारे वेगळे आज काहीही नाही
त्याच मैत्रिणी तीच प्रेमळ मायेची आई
त्याच कामाला जाण्याची मरणाची घाई
अन त्याच ठिकाणाहून सुटण्याची धडपड बाई
पण वाटते आज या सर्वांबरोबर जगून पाहावे
आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

बहुतेक मला आज एक रहस्य कळले
जवळच होते पण मला आज सापडले
सुखाच्या शोधात किती सगळीकडे धावले
काखेत कळसे तरी गावाला वळसे घातले
आज वाटते जवळचे क्षण जपून ठेवावे 
आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

दुखाची वळणे येताच राहणार
दरीत कोसळायची भीती वाटत राहणार
वाईट प्रवृत्ती व्यक्ती बनून समोर येणार
आपणही क्वचित कधीतरी वाईट वागणार
पण वाटते  हे नाकारात्मक्पण तत्काळ पळावे
आज वाटते मनमुराद हसत राहावे

खळ`ळं

खळ`ळं .......... आणि कळत की काचेचा चक्काचूर झालाय
स्वप्नं बनून जे काही डोळ्यात चमकत होतं तेच आता थेंबा थेंबाने धो धो वाहतंय पहा

स्वप्नं आपण रंगवायची, त्यांची घर आपण बांधायची, अपेक्षांची तोरणं आपण सजवायची
पण ते ओरबाडून, खरवडून टाकतं कोणी तरी अनोळखी व्यक्ती

त्या व्यक्तीचा ना आपण द्वेष केला, जरी त्याने केला असेल आपल्या वर्णाचा
त्या व्यक्तीचा न आपण कधी राग धरला, पण त्याने धरला असेल आपल्या देशाचा
त्या व्यक्तीबद्दल न कधी आपण वाईट बोललो, पण त्याने घातल्या असतील आपल्याला मनसोक्त शिव्या
त्या व्यक्तीचा न आपल्याला नावही माहित, आणि त्यालाही नक्कीच माहित नसणार आपलं

मग कोणी हक्क दिला त्याला हे ठरवण्याचा कि माझं आयुष्य आज इथेच संपणार आहे,
मग त्याला का वाटले असावे कि आपल्या मनाच्या निष्कलंक काचेचे असे हजार तुकडे करून, आपल्या आप्तांच्या डोळ्यात टोचवावे
मग त्याला अशी इच्छा का व्हावी कि ज्या व्यक्तीचे नाव त्याला माहित नाही, त्याचे नाव या जगाच्या पाटीवरून पुसून टाकावे.

हा हक्क दिला त्याला माणुसकीच्या अभावाने, अहंकाराच्या खोट्या हातोडीने जी हाणून त्याने आपले हे सुंदर काचेचे स्वप्नं असे उध्वस्त केले ........... खळ`ळं 

गार कॉफी चे कप

भेटायचो रोज मैत्रीकारिता, ओढ गप्पांच्या रंगीत सत्रांची
नजरेला नजर मिळवत, दिलखुलास खळखळणाऱ्या हास्याची

अशाच एका सत्रात विनोदाची बरसात चालू होती
एकमेकांचे स्वर ऐकता ऐकता, टेबलावरची कॉफी गार झाली होती

हळूच, विनोदाची सांगत म्हणून, टाळी साठी हात पुढे आले
हाताला हात मिळताच एक नवे सत्र सुरु झाले

किती गार कॉफी चे कप आजपर्यंत या टेबलावर असत
पण आज नंतर त्यांच्या सोबत हलके स्पर्श खुदकन हसत

चोर कप्प्यात.....

किती गोष्टी असतात ना  अशा, ज्या मनाच्या कपाटात एका चोर कप्प्यात लपवून ठेवलेल्या असतात !

खरतर आपणही विसरून गेलेलो असतो या गोष्टींबद्दल, पण त्यांचं असणं मात्र असताच, अगदी अपरिहार्य!

हळुवार पणे उघडून पाहूया! काय काय असेल हो त्यात?

कोणाबद्दल राग तर कोणाबद्दल अनुराग!

एखाद्याशी झालेल्या कडाक्याच्या भांडणाची धूसफूस, एखाद्या सॉलिड वाटलेल्या व्यक्तीबद्दलची कुजबुज

एखादा मोकळ्या मनाने गडबडा लोळून हसवणारा क्षण, तर  एखादा एकटाच ढसाढसा रडताना गळलेल्या अश्रूंचा कण

कधीतरी जुन्या मित्राला खूप वर्षांनी भेटल्यावर केलेलं आश्चर्याच hi !

तर  कधी एखाद्या जिवलग मैत्रिणीला निरोप देताना खोटा हसत केलेलं रडवेला bye!

खूप  राग येऊन  भावाशी  केलेली  जोरदार  मारामारी , तर कधी चूक  नसतानाही  मनवायला  म्हटलेलं  हलक sorry!  
कुणाचीतरी उगाच आलेली आठवण, नाहीतर  विसरायला हवी अशी हुंदक्यांची साठवण.
एखाद्या पिक्चर मधला एखादा झकास  stylish  dialogue, नाहीतर एखाद्या विचारवंताच्या  नाटकातला  अंतर्मुख  करणारा  monologue.

  
पटकन  आवडलेल्या  आणि  लक्षात  राहिलेल्या  काही  चारोळ्या , तर कधी मोर्च्यातल्या  लोकांच्या,  मनाला  भिडलेल्या  आरोळ्या 

 
नाही  म्हणता  म्हणता केवढा  काय काय आठवलं , आत्ता  कळला  इतके  वर्ष  काय साठवलं !   
कधी मारा  एक  फेर  फटका  आपल्याच  मनात, आणि जाणून  घ्या  कुठल्या  गोष्टी खरच  भावल्या  होत्या ,   नाहीतर बाहेरचं मन  आहेच  जे  डोक्याच्या  बरोबर  गोष्टींचे  दोनच  वर्ग  करतं,  व्यवहारोपयोगी  त्या  खऱ्या  आणि बाकी  सर्व  खोट्या!    

मेघाचा आवेग....

आपल्या तेजाने धरेवर राज्य करून,

रवी आता अज्ञातवासाची कास धरून,

मेघामित्राच्या श्यामदेहाआड लपून

जणू विश्रांती घेऊ लागलाय......

ढगांच्या मायाछत्राची सावली झाली

विजांची मिरवणूक मनोरंजनासाठी आली

वार्यावर स्वार वैशाखाची स्वारी निघाली

जणू आषाढाला मार्ग मोकळा झालाय.....

भोवरा हवेचा भिरभिरत भिरभिरत येतो,

घोंगावत सरसरत पानांशी खेळ खेळतो

वादळाचे रूप घेऊन मेघांना आवाहन देतो

जणू त्यांना बरसण्यासाठी साद घालतोय.....

समुद्राची आर्द्र माया पोटाशी घेऊन

तिच्या गर्द आवेगाने अनावर होऊन

वादळाच्या अह्वानात्मक रूपाला भुलून

जणू मेघाच्या अश्रूंचा बांधच फुटलाय.....

टीप टीप करत सुरुवात सरीने होते

झरझर मग ही धारा बरसू लागते

सपसप आसवांना वाट करून देते

जणू भावनाच मेघाच्या भरून वाहतायत.....

गर्जून बरसून मेघही थकून जातो

वाऱ्याचा भोवराही गरगरून थांबतो

मातीचा दरवळ पाने हिरवी करू लागतो 

जणू आवेग मेघाचा शांत होतोय....

पण आकाशातली गडद छाया पुसलेली नाही

सूर्याची लापाछपी अजून थांबलेली नाही

हिरवाईची हौस अजून भागलेली नाही

जणू मेघ अजूनही मनात आर्द्रता साठवतोय......

नको तेव्हा......

काही गोष्टी नको त्या वेळीच का घडतात?

पाहिजे असतात तेव्हा दूरच राहतात

एखादी वस्तू गरजेच्या वेळीच लपते

नको तेव्हा नजरेसमोर नाचत राहते

कुठे जायला निघाले की गाडीची किल्ली हरवते

आईचा ओरडा बसला की हळूच बाहेर निघते

उशीर झाला कधी की बरोबर फोन वाजतो 

कंटाळ्याच्या साम्राज्यात मात्र शांत बसून असतो

काही काम आलं महत्वाचं की ह्रिथिकचा पिक्चर लागतो

एरवी टीव्ही वर फक्त गोविंदा आणि मिथुनच नाचतो

अभ्यासाचे पुस्तक घेतला की कविता स्फुरायला लागतात

गणिते सोडवण्या ऐवजी शब्दच उमटू लागतात

खरेदी करूया म्हटले तर एक कपडा आवडत नाही

पैसे नसले खिशात की डोळ्यात भरते सगळे काही

में और मेरी तन्हाई दोघीही जेव्हा बोर होतो

तेव्हाच सगळ्यांना कामात गढण्याचा मूड येतो

मग माझ्या डोक्यावर जेव्हा अर्जंट कामाची तलवार तरंगते

तेव्हा गप्पा मारण्या करिता मित्र मैत्रिणींची हाक येते

या गोष्टींना पण ना! टाईम सेन्स शिकवायला हवा

कारण नको तेव्हा वादळ होतो एरवी पाऊस हवा हवा